CJC-1295 met of zonder DAC: wat is het verschil?

Op twee behoorlijk verschillende onderzoekspeptiden staat dezelfde naam: "CJC-1295". Het enige dat ze van elkaar onderscheidt, zijn drie letters: DAC. De ene versie blijft dagenlang in de bloedbaan, de andere veel korter. Hieronder lees je wat DAC precies is, wat studies bij elke versie hebben gemeten en waar ipamorelin en sermorelin in dit verhaal passen.

Twee peptiden, één naam

Beide versies hebben dezelfde basis: de eerste 29 aminozuren van groeihormoon-releasing hormoon (GHRH). Dat is het signaal waarmee de hypothalamus de hypofyse vertelt groeihormoon (GH) af te geven. Dit fragment is kort, maar onderzoek liet al lang geleden zien dat het de volledige biologische activiteit van het natuurlijke hormoon heeft. Sermoreline is precies dat fragment.

CJC-1295 is een viervoudig gemodificeerde versie van GRF(1-29): vier aminozuren zijn vervangen, zodat het peptide minder snel wordt afgebroken. Daarna splitsen de twee producten zich:

• CJC-1295 zonder DAC, ook bekend als modified GRF (1-29) of "mod GRF", is het aangepaste peptide op zichzelf.
• CJC-1295 met DAC heeft een extra chemische groep waarmee het zich aan albumine in het bloed bindt. Dit is de stof die in de oorspronkelijke publicaties echt als CJC-1295 is benoemd en getest.

Dat detail is belangrijk als je onderzoek leest: vrijwel alle gepubliceerde gegevens over "CJC-1295" gaan over de DAC-versie.

Wat DAC doet: binden aan albumine

DAC staat voor Drug Affinity Complex. In de praktijk is het een reactieve groep (een maleïmide-derivaat aan een lysine aan het uiteinde van het peptide) die een binding aangaat met albumine, het meest voorkomende eiwit in je bloed. Albumine circuleert wekenlang, dus een peptide dat eraan vastzit, wordt niet snel opgeruimd.

De rattenstudie waarin CJC-1295 werd geïdentificeerd (Jetté e.a., 2005) liet dit direct zien: binnen 15 minuten na injectie zat de stof gebonden aan serumalbumine, en na meer dan 72 uur was ze nog steeds in het plasma meetbaar. Over twee uur gaf ze een vier keer grotere GH-respons (oppervlakte onder de curve) dan ongemodificeerd GRF(1-29). Dit zijn dierstudies, maar ze maken het idee achter het ontwerp duidelijk.

Wat de studies bij mensen maten

CJC-1295 met DAC is in 2006 in twee kleine klinische studies bij gezonde volwassenen onderzocht.

Halfwaardetijd en IGF-1 (Teichman e.a., 2006)

In een gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie met enkelvoudige en herhaalde injecties werd de halfwaardetijd geschat op 5,8 tot 8,1 dagen. Na één injectie steeg het gemiddelde GH-niveau zes dagen of langer met een factor twee tot tien, en IGF-1 (het hormoon dat de lever aanmaakt als reactie op GH) steeg 9 tot 11 dagen lang met een factor 1,5 tot 3. Bij herhaalde injecties bleef het gemiddelde IGF-1 tot 28 dagen boven de uitgangswaarde.

Pulsatiliteit (Ionescu & Frohman, 2006)

Een logische vraag bij een langwerkende stof is of het natuurlijke ritme verdwijnt. Je lichaam geeft GH namelijk in pieken af, vooral 's nachts. In deze studie werd bij gezonde mannen 's nachts elke 20 minuten bloed afgenomen, vóór en één week na een enkele injectie. De pieken bleven bestaan: hun frequentie en grootte veranderden niet. Wat wel veranderde, was de basislijn: het GH-niveau tussen de pieken steeg ongeveer 7,5 keer, het gemiddelde GH met 46% en IGF-1 met 45%.

De juiste samenvatting is dus niet "DAC maakt de pieken kapot", maar: de pieken bleven behouden, terwijl de bodem ertussen flink en continu omhoogging.

Zonder DAC: een kortwerkend signaal

Zonder de albumine-bindende groep wordt modified GRF(1-29) veel sneller opgeruimd. Het gedraagt zich dan meer als een kort, piekvormig signaal, vergelijkbaar met wat de hypothalamus van nature afgeeft. Daarom kijken onderzoekers die geïnteresseerd zijn in korte, afzonderlijke GH-pieken meestal naar de versie zonder DAC, en wie een langdurige verhoging wil bestuderen naar de DAC-versie.

Eerlijk is eerlijk: anders dan de DAC-versie heeft modified GRF(1-29) zelf weinig gepubliceerde gegevens bij mensen. Veel van wat erover gezegd wordt, is afgeleid uit onderzoek naar GHRH en sermoreline, niet uit eigen klinische studies.

	CJC-1295 met DAC	CJC-1295 zonder DAC	Sermoreline
Structuur	Gemodificeerd GRF(1-29) + albumine-bindende groep	Gemodificeerd GRF(1-29)	Ongemodificeerd GRF(1-29)
Duur in de bloedbaan	Dagen (halfwaardetijd 5,8–8,1 dagen bij mensen)	Kort	Kort
Onderzocht GH-patroon	Pieken behouden, hogere basislijn	Korte, piekvormige afgifte	Korte, piekvormige afgifte
Gepubliceerde humane data	Twee kleine studies uit 2006	Zeer beperkt	Klinisch gebruikt bij diagnostiek en GH-tekort bij kinderen

Waarom het vaak met ipamorelin wordt gecombineerd

Ipamorelin werkt via een andere route. Het is een groeihormoon-releasing peptide (GHRP) dat aangrijpt op de receptor die we nu de ghreline-receptor noemen, niet op de GHRH-receptor. In de studie uit 1998 waarin het werd geïntroduceerd (Raun e.a.) gaf ipamorelin bij ratten en varkens GH af met een sterkte vergelijkbaar met GHRP-6. Maar anders dan GHRP-6 en GHRP-2 verhoogde het ACTH en cortisol niet meer dan GHRH, zelfs niet bij zeer hoge doses. Daarom wordt het de eerste selectieve GH-secretagoog genoemd. Dit zijn bevindingen uit dierstudies.

Het idee om beide klassen te combineren is ouder. In een studie uit 1990 bij gezonde mannen vonden Bowers en collega's dat een GHRP samen met GHRH synergistisch GH vrijmaakte, dus meer dan elk afzonderlijk. Dat wijst erop dat ze via onafhankelijke mechanismen werken. Dat is de wetenschappelijke achtergrond van de CJC-1295 + ipamorelin-blend. Let op: de specifieke combinatie van CJC-1295 en ipamorelin is zelf niet in gepubliceerde klinische studies getest.

Waar sermoreline past

Sermoreline is het pure GRF(1-29)-fragment, zonder de vier aanpassingen. Het is het kortste synthetische peptide met de volledige activiteit van GHRH en heeft een echte klinische geschiedenis: het werd gebruikt als diagnostische test voor GH-tekort en onderzocht bij kinderen met idiopathisch GH-tekort. Omdat het snel wordt afgebroken, is het effect kort. Zie het als het referentiepunt: CJC-1295 zonder DAC is een stabielere versie van sermoreline, en CJC-1295 met DAC is die stabiele versie, langwerkend gemaakt. Wil je ze naast elkaar bekijken, kijk dan bij sermoreline.

Welke past bij jouw onderzoek?

Het verschil draait om timing. De DAC-versie is ontworpen en onderzocht voor een aanhoudende, dagenlange stijging van GH en IGF-1. De versie zonder DAC geeft een kort signaal dat meer lijkt op één natuurlijke piek. Welke past, hangt af van je onderzoeksvraag, niet van welke "sterker" is. Ben je nog aan het oriënteren, dan helpt de Peptide Finder je verder, en het volledige aanbod vind je onder spieren en prestaties.

Dit artikel is alleen bedoeld ter informatie en is geen medisch advies. De genoemde producten worden verkocht voor onderzoeksdoeleinden. Heb je vragen over je gezondheid of hormonen, overleg dan met een arts.

Bronnen

• Teichman SL, Neale A, Lawrence B, Gagnon C, Castaigne JP, Frohman LA. Prolonged stimulation of growth hormone (GH) and insulin-like growth factor I secretion by CJC-1295, a long-acting analog of GH-releasing hormone, in healthy adults. J Clin Endocrinol Metab. 2006;91(3):799–805. PubMed 16352683 · doi:10.1210/jc.2005-1536
• Ionescu M, Frohman LA. Pulsatile secretion of growth hormone (GH) persists during continuous stimulation by CJC-1295, a long-acting GH-releasing hormone analog. J Clin Endocrinol Metab. 2006;91(12):4792–4797. PubMed 17018654 · doi:10.1210/jc.2006-1702
• Jetté L, Léger R, Thibaudeau K, et al. Human growth hormone-releasing factor (hGRF)1-29-albumin bioconjugates activate the GRF receptor on the anterior pituitary in rats: identification of CJC-1295 as a long-lasting GRF analog. Endocrinology. 2005;146(7):3052–3058. PubMed 15817669 · doi:10.1210/en.2004-1286
• Raun K, Hansen BS, Johansen NL, et al. Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue. Eur J Endocrinol. 1998;139(5):552–561. PubMed 9849822 · doi:10.1530/eje.0.1390552
• Bowers CY, Reynolds GA, Durham D, et al. Growth hormone (GH)-releasing peptide stimulates GH release in normal men and acts synergistically with GH-releasing hormone. J Clin Endocrinol Metab. 1990;70(4):975–982. PubMed 2108187 · doi:10.1210/jcem-70-4-975
• Prakash A, Goa KL. Sermorelin: a review of its use in the diagnosis and treatment of children with idiopathic growth hormone deficiency. BioDrugs. 1999;12(2):139–157. PubMed 18031173 · doi:10.2165/00063030-199912020-00007